oto mapka nadleśnictwa Susz

w gazecie powiatu Iławskiego z 28 lutego 2020 " Życie" ukazał się wywiad  ze Stanisławem Blonkowskim 

Zapomniałem napisać wcześniej, że wg. mnie i nie tylko Pan  Stanisław Blonkowski jest pierwowzorem literackim bohatera jednej z  powieści Zbigniewa Nienackiego. Zgadnijcie, którego? 

Wysłany przez: @mirekpiano

Zgadnijcie, którego? 

Dawno temu czytałem "Wielki las", a to na pewno z tej powieści. Strzelam, że chodzi o leśniczego Stęborka.

Wysłany przez: @kustosz

Wysłany przez: @mirekpiano

Zgadnijcie, którego? 

Dawno temu czytałem "Wielki las", a to na pewno z tej powieści. Strzelam, że chodzi o leśniczego Stęborka.

pudło

podpowiedź: 

Jego żona była nauczycielką

Czyli jednak "Skiroławki". Leśniczy Turlej.

@kustosz 

zgadza się

Wkrótce się do niego wybiorę na pogaduszki

Mieszka w Suszu

Pod jakim względem był inspiracją? To znaczy, które jego cechy lub fragmenty życiorysu dostał Turlej?

Wysłany przez: @kustosz

Pod jakim względem był inspiracją? To znaczy, które jego cechy lub fragmenty życiorysu dostał Turlej?

Inżynier Turlej — podobnie jak Stanisław Blonkowski — jest w powieści przybyszem, leśniczym z nominacji powojennej administracji, kimś wyraźnie „nie stąd”.
Stanisław Blonkowski pojawił się w Jerzwałdzie około 1970 roku, najpewniej przyjeżdżając ze Śląska. Po roku sprowadził młodą żonę, Dorotę Elżbietę, nauczycielkę — była moją wychowawczynią w klasach 2–3. Ja miałem wtedy dziewięć lat, ona około dwudziestu. Pamiętam ten czas dokładnie.

Turlej jest inżynierem — człowiekiem planu i pomiaru w gospodarce leśnej.
Blonkowski był oddanym pracownikiem Nadleśnictwa Susz, leśnikiem z powołania, pasjonatem lasu i swojej pracy.

Różnica — i zarazem ważny punkt inspiracji — polega na tym, jak obaj funkcjonują wobec lasu.
U Nienackiego las nie daje się Turlejowi podporządkować: mgły wracają, bagno trwa, racjonalny porządek przegrywa z naturą i mitem. Turlej nie jest tyranem — raczej bezradnym racjonalistą.
Blonkowski natomiast był w mojej pamięci kimś innym: artystą. Myśliwym, który częściej „strzelał” migawką aparatu niż dubeltówką. Fotografował, malował, pisał o lesie felietony do prasy. Bardziej słuchał lasu, niż próbował go porządkować.

Jest też pewne podobieństwo w sferze prywatnej — choć nie w faktach, a raczej w napięciu.
Turlej, w kontraście do doktora Niegłowicza, wypada blado: nie dominuje, wikła się w drobne konflikty domowe.
Blonkowski dość szybko rozstał się z młodą żoną, która — z perspektywy dziecka obserwującego dorosłych — wydawała mi się osobą o znacznie większym temperamencie.

Podsumowując:
Blonkowski był inspiracją sytuacyjną i środowiskową, nie charakterologiczną kalką.
Turlej jest figurą literacką — Nienacki dopisał mu cechy, których pierwowzór w rzeczywistości nie musiał mieć. Wspólny pozostaje moment przybycia, zawód, osadzenie w pejzażu oraz napięcie między racjonalnością a żywiołem lasu. Reszta to już świadoma, dojrzała praca literacka pisarza.

Czyli inspiracja ale nie do końca. Bo dobry twórca mógł sobie stworzyć taką postać bez tej inspiracji konkretną osobą. Czy reszta postaci w Skiroławkach też jest tak odległa od "inspiracji"?

Wysłany przez: @pawelk

Czy reszta postaci w Skiroławkach też jest tak odległa od "inspiracji"?

Inspiracja jednak odległa. Na tyle daleka, że nie daje powodów żeby pierwowzór obraził się na pisarza, co zdarzało się ponoć po "Skiroławkach", choć być może nie w tym akurat przypadku. Podpinam się pod pytanie Pawła.

Tak — oczywiście, że dobry twórca mógłby stworzyć taką postać bez konkretnej inspiracji osobą. I właśnie w tym sensie ta inspiracja nie jest warunkiem koniecznym, lecz raczej jednym z możliwych punktów zaczepienia.

W „Skiroławkach” większość postaci funkcjonuje podobnie: nie jako portrety konkretnych ludzi, lecz jako figury osadzone w realnym pejzażu społecznym i historycznym.

Inspiracją bywa sytuacja, zawód, miejsce w lokalnej hierarchii, napięcie środowiskowe — rzadko pełna biografia czy psychologiczna kalka.

Można powiedzieć, że Nienacki zbierał doświadczenia, obserwacje i typy ludzkie z różnych źródeł, a następnie przetwarzał je w postacie literackie, które są rozpoznawalne, ale nieprzypisane. Dlatego mieszkańcy wsi mogą odnajdywać w nich „kogoś znajomego”, choć nie da się ich jednoznacznie utożsamić z jedną osobą.

Turlej nie jest tu wyjątkiem, lecz raczej dobrym przykładem tej metody. Konkretna inspiracja pomagała osadzić postać w realnym świecie, ale sens literacki rodził się dopiero w procesie twórczym — w relacji z innymi bohaterami, z miejscem i z narracją.

Wysłany przez: @mirekpiano

Można powiedzieć, że Nienacki zbierał doświadczenia, obserwacje i typy ludzkie z różnych źródeł, a następnie przetwarzał je w postacie literackie, które są rozpoznawalne, ale nieprzypisane. Dlatego mieszkańcy wsi mogą odnajdywać w nich „kogoś znajomego”, choć nie da się ich jednoznacznie utożsamić z jedną osobą.

Turlej nie jest tu wyjątkiem, lecz raczej dobrym przykładem tej metody. Konkretna inspiracja pomagała osadzić postać w realnym świecie, ale sens literacki rodził się dopiero w procesie twórczym — w relacji z innymi bohaterami, z miejscem i z narracją.

Czyli tak zupełnie teoretyzując, Turlej mógł być w rzeczywistym świecie nie leśniczym z młodą żoną nauczycielką, tylko łódzkim urzędnikiem z młodą żoną nauczycielką, sąsiadami Nienackiego w Łodzi, tylko nikt na to nie zwrócił uwagi, bo wszyscy się skupili na leśniczym.

@pawelk 

Myślę, że Nienacki konstruował swoich bohaterów, łącząc i przenikając cechy charakteru różnych ludzi z realnego świata.