Wywiad z Nienackim pt. "Czy propagować "święty relikwiarz?" został opublikowany w 1994 roku, w 143 numerze Trybuny. Ukazał się więc prawdopodobnie w połowie roku. 

Co w nim ciekawego?

Blisko mi pogląd, że z uwagi na tematykę książek Niziurskiego i konwencję którą się posługiwał, jego książki bardzo się zestarzały. Nienacki zauważył to już w 1994 roku.

Natomiast w dwóch kolejnych sprawach bardzo się pomylił. Teza, że komiksy w Polsce w ogóle się nie przyjęły, jest mówiąc delikatnie, mocno kontrowersyjna. Zupełnie nie sprawdziła się jego prognoza co do przyszłości książek dla młodzieży. Bo właśnie nie literatura osadzona w realiach tylko magia, super moce i wykreowane fantastyczne światy zdominowały świat młodzieżowych lektur.

Wywiad jest 1994r., a lata 90 XX wieku w Polsce określa się jako wielką smutę komiksową. Poupadały wszystkie wydawnictwa, które w PRL wydawały komiksy, a nowe sobie nie radziły na nowym rynku. Polscy twórcy komiksów zostali bez pracy, zmuszeni zaczęli zajmować się czymś innym, wydawano wtedy bardzo małą ilość polskich i europejskich komiksów. Na rynku praktycznie istniała tylko firma TM-Semic z kiepskiej jakości wydaniami komiksów super bohaterskich z USA, które wcale nie były tanie. Dopiero od lat 2000, komiks znów zaczął się budzić do życia w Polsce.

Zdanie "komiksy się w Polsce w ogóle nie przyjęły" jest raczej diagnozą ogólną. Błędną w moim odczuciu. Autor wywiadu ma rację, sugerując że problemy rynku komiksów i książek w latach 90. wiązały się (przynajmniej częściowo) z rozwojem komputerów. Doskonale pamietam, ile czasu spędzałem przy Amidze, a następnie pececie. Działo się to kosztem innych aktywności, w tym książek. Niestety. 

Lata 90. XX wieku to czas wielkich przemian kulturowo-obyczajowych. Zmian w stylu życia. Bankrutowania różnych postaw i wzorców, budowania nowych. Czerpania inspiracji z zewnątrz. Kryzysu i upadku autorytetów. Dramatycznego przyspieszenia sposobu naszego życia. 

Nienacki nie dostrzegał tych zmian. Zastanawiałem się, czy nie dopisać lub nie chciał, ale w wypadku tej konkretnej diagnozy pozostanę przy stwierdzeniu, że nie dostrzegał. Nic dziwnego, że nie był w stanie przewidzieć mody na magię, czarodziejów i super moce. 

Diagnoza może i błędna ale rozumiem skąd się wzięła. Nienacki wszedł do księgarni, a tam nie ma żadnego komiksu. Nienacki mógł stwierdzić -nie ma bo nikogo go to już nie interesuje, nie przyjęło się. Jednak prawda jest taka, że nie ma bo nie ma kto ich wydać, a co za tym idzie kto ich napisać. Tylko w kioskach można było dostać TM-Semici czyli przedrukowane Supermany, Batmany itd.

Zgadzam się z Tobą seth, że nowe rozrywki jak gry atari, amigi, pegasusy itd. też odciągały od literatury. 

Idąc tą logiką, można powiedzieć tak: wchodzę do mięsnego, a tam puste lodówki i haki. Czyli co, Polacy przeszli na wegetarianizm? 

Raczej nie puste półki tylko brak jagnięciny. Książek raczej nigdy w księgarniach nie brakowało, przynajmniej ja nie pamiętam.

Aha 🙂

Wysłany przez: @kustosz

 

Ale pomysł na powieść o dramacie władzy, zainspirowana postacią Wałęsy, to ciekawy pomysł.

Ciekawe, czy są jakieś zapiski na ten temat w rękopisach. Książka o Wałęsie?

Książka o człowieku, który wychodzi z ludu, zdobywa władzę – i zaczyna się zmieniać.
Otacza się pochlebcami. Boi się, że ktoś okaże się lepszy.

Znalazłem w gazecie "Prawo i życie". które ukazało się 24 września 1994 r. ostatnią wypowiedz Nienackiego. Właśnie o tym pomyśle.

Czy temat Wałęsy go naprawdę zainteresował?

Nie kolejny „Pan Samochodzik”,  tylko powieść o władzy?
O tym, co robi z człowiekiem.

Wysłany przez: @mirekpiano

Ciekawe, czy są jakieś zapiski na ten temat w rękopisach.

Wątpię. Wygląda na to, że był to dopiero pomysł.

W sumie szkoda, bo być może, że ta książka znacznie więcej powiedziałaby nam o Nienackim kimkolwiek lub czymkolwiek innym.