Wysłany przez: @mirekpiano

Temat konferencji  mnie bardzo zainteresował. Szkoda, że już po czasie bo sam bym wyskoczył z tematem "Jak transportowano fortepiany dawniej i dziś".

Jak była zima to można je było transportować w ten sposób: 😉

książka dotarła 

Jeśli ktoś z Was chce przeczytać ten artykuł to mogę wysłać mailem.

Piszcie do mnie: [email protected]

Streść jak przeczytasz bo ja mam wciąż przed sobą większość referatów z konferencji w Malborku i nie mogę się do nich zabrać:)

Wysłany przez: @kustosz

Streść jak przeczytasz bo ja mam wciąż przed sobą większość referatów z konferencji w Malborku i nie mogę się do nich zabrać:)

Jako że jestem inicjatorem tego wątku i — poza Kustoszem — chyba jedyną osobą mającą tekst artykułu Piotra Koprowskiego, pozwoliłem sobie na kilka zdań komentarza.

Artykuł Piotra Koprowskiego jest  obszerny (11 stron wraz z przypisami) i w dużej mierze poświęcony  szczegółowemu omówieniu kolejnych powieści z cyklu o Panu Samochodziku. Analizy poszczególnych tomów zajmują ponad trzy czwarte objętości tekstu i mają przede wszystkim charakter porządkujący oraz referencyjny. W istocie nie pojawiają się tu tezy ani ustalenia, które byłyby nowe dla czytelników dobrze znających twórczość Zbigniewa Nienackiego — autor raczej systematyzuje i przypomina znane już wątki, niż proponuje nowe interpretacje.

Dopiero na tym tle Koprowski formułuje właściwą myśl swojego wystąpienia: w książkach o Panu Samochodziku podróż i przygoda są ze sobą nierozerwalnie związane. Bohater przemierza głównie Polskę, a każda wyprawa prowadzi go do kolejnej zagadki — historycznej lub kryminalnej. Szczególną rolę odgrywa tu jego niezwykły samochód: z wyglądu staroświecki, lecz technicznie nowoczesny, dobrze oddający realia epoki, w której powstawały te powieści. To właśnie ten wątek — a nie drobiazgowe streszczanie fabuł — stanowi właściwy temat konferencji, na której Koprowski zaprezentował swój referat.

Dzięki osobliwemu wehikułowi Pan Samochodzik może docierać w różne miejsca — zarówno lądem, jak i wodą — i przeżywać kolejne przygody. Autor podkreśla przy tym, że u Nienackiego prawdziwa przygoda nie polega na egzotyce czy sensacji samej w sobie, lecz na wiedzy, ciekawości świata oraz umiejętności myślenia.

Reasumując, artykuł napisany jest językiem jasnym i komunikatywnym, czyta się go sprawnie i bez większego wysiłku. Ma on jednak przede wszystkim charakter przypominający i porządkujący — nie wnosi nowych ustaleń ani interpretacji, które mogłyby istotnie poszerzyć wiedzę czy zmienić sposób myślenia o cyklu „Pan Samochodzik i…”.